Γιάννης Ιωαννίδης: Ο άνθρωπος των αντιθέσεων

Από τη Βασιλική Καραμούζα, δημοσιογράφο στο SPORT24

Τον έλεγαν «Ξανθό» και «λυσσασμένο σκυλί».

Ήταν βαθιά θρησκευόμενος, αλλά πίστευε στις προλήψεις. Δεν μπορούσε να βλέπει μαύρες γάτες, αλλά και συγκεκριμένους δημοσιογράφους που τους θεωρούσε…μαυρόγατες.

Ήταν και λίγο αθυρόστομος. Εντάξει, πολύ σε κάποιες περιπτώσεις.

Πίστευε ότι οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες, αλλά έλεγε ότι οι ήττες είναι ορφανές.

Μια μέρα έμπαινε στο Αλεξάνδρειο και έβλεπε τους φιλάθλους του Άρη να ραίνουν τον ίδιο και τους παίκτες του με κίτρινα χαρτάκια, κομμένα από τον Χρυσό Οδηγό και την άλλη έμπαινε στο γήπεδο και άκουγε οπαδούς των αντιπάλων να βρίζουν χυδαία και εν χορώ τη γυναίκα του, τη Γιούλα.

Ήταν άνθρωπος που σε γέμιζε έντονα συναισθήματα. Είτε τον λάτρευες, είτε τον μισούσες. Δεν υπήρχαν μέτριες καταστάσεις με τον Ιωαννίδη. Δεν μπορούσε να σου περνάει αδιάφορος.

Έκανε συχνά-πυκνά κόλπα για να κερδίζει τους αντιπάλους του ή για να κλείνει μεταγραφές κάτω από τα ραντάρ όλων των άλλων πιθανών ενδιαφερομένων.

Όμως, μιλούσε πάντα με ειλικρίνεια στους παίκτες του, συμβουλεύοντάς τους να πράξουν αυτό που θα ήταν καλύτερο για τους ίδιους, αλλά και για το ελληνικό μπάσκετ εν γένει. Τους έβλεπε, εξάλλου, σαν παιδιά του, αφού εκείνος έγινε πατέρας -της μοναχοκόρης του της Ελένης- σε μεγάλη ηλικία.

Έπαιξε κομβικό ρόλο στο να γίνει ο Παναγιώτης Γιαννάκης μέλος του Άρη, αλλά λίγα χρόνια αργότερα, προέτρεψε τον Δημήτρη Διαμαντίδη να πάει στον Παναθηναϊκό. Παρότι εκείνος είχε συνδεθεί άρρηκτα με τον Ολυμπιακό στο παρελθόν και είχε προτρέψει τους ανθρώπους τον ερυθρολεύκων να τον…κυνηγήσουν.Στο πίσω μέρος του μυαλού του υπήρχε πάντα, η επίσημη αγαπημένη.

Λάτρευε να κερδίζει. Όχι όμως για να βρίσκεται στο επίκεντρο. Ούτε μια φορά δεν γύρισε να κάνει νεύμα στους φίλους του Ολυμπιακού, που τον αποθέωναν στο γήπεδο.

Μισούσε τις ήττες. Δεν τις άντεχε.

Πολλές φορές, μετά από ήττες, ήθελε να εξαφανίζεται στο ησυχαστήριό του, στη Σίβηρη της Χαλκιδικής και να μην του μιλάει άνθρωπος. Για μερόνυχτα ολόκληρα.

Πίστευε στην έννοια της αγρανάπαυσης -γεωπόνος είχε σπουδάσει εξάλλου- και δεν δίσταζε να πάρει διαλείμματα από την προπονητική, ακόμα και για έναν χρόνο ολόκληρο.

Κι ας είχε τους πιο ισχυρούς προέδρους-επιχειρηματίες της χώρας να τον κυνηγούν και να του προσφέρουν εκατοντάδες εκατομμύρια, δραχμές, για να τον πείσουν να αναλάβει τις ομάδες του. Ή να του δίνουν λευκές επιταγές, για να ικανοποιήσουν όλες τις επιθυμίες του.

Το «όχι» του όμως ήταν ηχηρό. Και αδιαπραγμάτευτο. Δεν του άλλαζες γνώμη με τίποτα.

Ήταν πάντα πιστός στις αρχές του. Δεν καταπατούσε ποτέ τα ιδανικά του.

Προπόνησε τον Άρη και τον Ολυμπιακό, οπότε δεν θα μπορούσε ποτέ να πάει στους αιώνιους αντιπάλους τους, τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό. Κι ας τον ήθελαν εκείνοι σαν τρελοί.

Θεωρείται -και δικαίως- ένας εκ των κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Αν όχι ο κορυφαίος δηλαδή.

Εξάλλου, στο παλμαρέ του έχει 12 Πρωταθλήματα και 6 Κύπελλα Ελλάδας (σσ. δυστυχώς χωρίς κανέναν ευρωπαϊκό τίτλο, παρότι βρέθηκε σε έξι Final Four με τρεις διαφορετικές ομάδες), ενώ δύο φορές υπηρέτησε και το υψηλότερο αξίωμα, αναλαμβάνοντας χρέη ομοσπονδιακού τεχνικού στην Εθνική Ελλάδας.

Εκείνος, βέβαια, δεν το έβλεπε ως μέγιστη τιμή, αλλά ως μέγιστη υποχρέωση.

Σίγουρα δεν φτάνουν μερικές αράδες για να περιγράψεις στην ολότητά του τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Όπως έλεγε όμως κι εκείνος: «Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι!».

Βρες το ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ του ΓΙΑΝΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ, από την πένα του Δημήτρη Καρύδα και του Βασίλη Σκουντή εδώ