Ο Λάνθιμος, το δικό μας παιδί

Αν ήθελε, θα σου έστελνε. Αν ήθελε, θα το έκανε. Αν ήθελε, θα το πετύχαινε εδώ. Αν ήθελε, θα τα κατάφερνε.

Άλλες είναι τόξικ συμβουλές του TikTok, έτοιμα αυτοβελτιωτικά τσιτάτα έτοιμα να διαμοιραστούν σε όμορφα Canva templates στο Instagram. Άλλες είναι ελληνέζικες (sic, είμαστε και σε εκδοτικό), διόλου πρωτότυπες, φράσεις που διαβάζουμε στα feeds μας καθημερινά για την περίπτωση του Γιώργου Λάνθιμου.

Ο Λάνθιμος σηκώνει τον σταυρό όλων των μεταναστών (πολυχρονισμένων και μη) Ελλήνων. Ο γείτονας που κοιτάει από το ματάκι πότε θα βγεις να πετάξεις τα σκουπίδια για να σε πετύχει όλως τυχαίως στον διάδρομο δε θα σου ’λεγε ποτέ για το παιδί σου που έφυγε για τας Αγγλίας ή τας Ολλανδίας πως αν ήταν όντως ΤΟΣΟ καλό και αξιόλογο θα τα κατάφερνε μια χαρά κι εδώ– ώστε δε βρίσκει, ε;. Οι σύγχρονοι 50-60ρηδες έχουν ιστορίες συγχωριανών που δεν ήταν αρκετά καλοί για να μπουν Ιατρική ή Φαρμακευτική εδώ, οπότε πήγαν Ιταλία ή Βουλγαρία μπας και τα καταφέρουν τα στουρνάρια. Το ίδιο και ο Λάνθιμος: αφού εμείς έχουμε τα καλύτερα συστήματα αξιολόγησης, χρηματοδότησης, κριτικής ΚΑΙ σκέψης, έκανε πρώτα εδώ τα τρελά τα αιμομικτικά του και τώρα πήγε στους έξω να δείξει τις ανωμαλίες του. Εδώ δεν περνάνε αυτά.

Εδώ περνά η μίρλα. Το κλισέ. Αν ο Λάνθιμος έμενε εδώ, θα ήταν αναγκασμένος να γυρίσει 5 Κυνόδοντες για να καθιερωθεί, να τον συγκρίνουμε μόνο με τον Αγγελόπουλο και να λέμε Ε τον Αγγελόπουλο δεν τον φτάνει, ’ντάξει τώρα, μη λέμε τρέλες. Έξω λένε πως ο ουρανός είναι το όριο. Εδώ το όριο είναι ό,τι σε έκανε διάσημο και μετά πέφτεις σαν τον Ίκαρο, μην πας πιο πάνω να φτάσεις κάποιον, θα καεί το κερί σου. Με τον κίνδυνο να διαβαστώ ως αφοριστική, ποιος ξένος κριτικός, διάσημος ή μη, έχει συγκρίνει τον Λάνθιμο ή τον οποιοδήποτε σύγχρονο σκηνοθέτη με τον Αγγελόπουλο;

*

Βγήκε το Poor Things. Εντάξει, αυτό τώρα ήταν κάτι το φυσιολογικό; Δεν έχει να πει μια απλή ιστορία για μια περασμένη αγάπη ή για μια πυρηνική βόμβα; Κάθε φορά τα ίδια. Θα λένε πως είμαστε και σαν λαός μουρλαμένος.

11 υποψηφιότητες, ε; Εντάξει το περιμέναμε. Αυτά τα τρελά έχουν πέραση έξω, σιγά, για αυτό το κάνει κιόλα. Αν δεν τους άρεσε, θα σου ‘λεγα εγώ. Είδες η Εμμάρα εεε; Που τον είπε ΓΙΩΡΓΟ πάνω στη σκηνή; Σίγουρα θα ξηγιέται και μαζί της, καταλαβαίνεις τι εννοώ, ε, γιατί ο Γιώργος είναι γέννημα θρέμμα Έλληνας, το ντι εν έι δεν ξεχνιέται, μιλά. Και αυτή κουκλάρα, του το δίνω το δίκιο, σκηνοθέτης είναι, όχι γκαβός.

Α, ο Λάνθιμός ΜΑΣ που πήρε Βραβείο Ποπ Κορν το 1998. Που σκηνοθέτησε Ρουβά και Βανδή. Κοίτα πού έφτασε. Αλλά γιατί τόσο δρόμο; Αν έχει όντως τόσο ταλέντο, εδώ αν ήταν δε θα τον βρίσκανε νομίζεις; Εγώ πάντως που το είδα μου φάνηκε σαν τα άλλα που ’χει βγάλει. Διάβασα και τον Δανίκα και έλεγε ότι βαρέθηκε. Του το δίνω το δίκιο, όλο με την κάμερα-ματάκι τραβάει και όλο ανωμαλίες. Κόταγε να τα κάνει αυτά στον Ρουβά;

*

Στην Ελλάδα περιμένουμε να πέσεις. Να πέσεις και να ταυτιστούμε επιδεικτικά, να σου κάνουμε ένα ηχηρό πατ-πατ στην πλάτη και να σου πούμε πως δεν ήταν να γίνει, άντε να δοκιμάσεις άλλη μία φορά, αλλά μην το δέσεις σκοινί κορδόνι ότι θα τα καταφέρεις, βρες κάτι άλλο ΕΔΩ, ΕΝΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ, ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΣΟΥ κι αν έχω παιδί να σου λέω ότι πήρε 20 και θα μπει στρατιωτική ιατρική, στρατιωτική νομική, στρατιωτική φιλοσοφία, δεν το πίεσα ποτέ να διαβάσει από μόνο του τα κατάφερε, να εδώ θέλει να χωθεί στους τέσσερις τοίχους των πανελλήνιων και είναι πανέτοιμο να εξαρτηθεί ισόβια από πέντε αριθμούς και πάθει κρίση στο πρώτο έτος γιατί τώρα είναι δυστυχισμένο άφραγκο με περήφανους γονείς και όνειρα μαύρα κουτιά δυστυχήματος στο πέλαγος με λιωμένο κερί.

Αυτός δεν είναι ο Λάνθιμος, το δικό μας παιδί, πλέον.