Ο Βακαλόπουλος και η άρνηση των social στον Ορίζοντα

Στις 17 Ιουνίου οι βιβλιοπαθούσες και βιβλιοπαθόντες δεχτήκαμε την είδηση ότι το έργο του Χρήστου Βακαλόπουλου επανεκδίδεται, μετά από κάμποσα έτη παρακαλετών του κόσμου. Και όχι, δε μιλάμε μόνο για μπον βιβέρ αναγνώστες ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά κυρίως για το απλό κοινό που έβρισκε τη Γραμμή του Ορίζοντος με 100+ ευρώ σε γνωστή πλατφόρμα αγοράς μεταχειρισμένων βιβλίων. Γιατί, πάνω από όλα, εκτός από την αγάπη για κουλτούρα έχουμε και μια άσβεστη λατρεία της οικονομικής εκμετάλλευσής της.

Επίσης, ως βιβλιόφιλοι χαιρόμαστε πολύ που η πολυαναμενόμενη κυκλοφορία ενός βιβλίου δημιουργεί τίτλους ειδήσεων. Όταν άρχισε να βγαίνει η είδηση για την εξάντληση των 1.000 νέων αντιτύπων του βιβλίου μέσα σε 2 ώρες, διαβάσαμε:

Τη «Γραμμή του ορίζοντος» που εκδόθηκε το 1991, επανασύστησε σε μια νέα γενιά αναγνωστών η ομώνυμη και βασισμένη σε αυτό θεατρική παράσταση του Εθνικού: Οι θεατές που παρακολούθησαν το έργο στο σανίδι, το αναζήτησαν στη συνέχεια στα ράφια των βιβλιοπωλείων, εμπνευσμένοι τόσο από το ίδιο το βιβλίο όσο και από τη ζωή του δημιουργού του.

Σας δίνω 10 δευτερόλεπτα να σκεφτείτε πόσους συνανθρώπους σας γνωρίζετε που βίωσαν την επανασύσταση του έργου του Βακαλόπουλου από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Τέλος χρόνου.

Προσωπικά θυμάμαι, δεν ξεχνώ και δεν αρνούμαι πως όσες φορές έχω δει μπροστά στα μάτια μου το εξώφυλλο της Γραμμής του Ορίζοντος ήταν μέσα από τα social. Ειδικότερα, από το Instagram. Ειδικότατα (sic), από έναν (1) λογαριασμό που προπαγανδίζει το συγκεκριμένο βιβλίο εδώ και χρόνια –και όχι μία θεατρική σεζόν. Που έχει γράψει με τόση αγάπη για αυτό το βιβλίο που απλά μεταδίδεται σαν χασμουρητό. Κοίτα να δεις που το λένε ινφλουένσινγκ αυτό.

Α, μπορεί και να τα παραλέω, σωστά. Φυσικά και μία παράσταση με διάρκεια ζωής από τον Απρίλιο μέχρι τον Μάιο ήταν ικανή να υποδαυλίσει αυτήν την εξάντλησις. Περίεργο όμως που στις αρχές Μαρτίου, όταν ένα γνωστό βιβλιοπωλείο εμφάνισε ως διαθέσιμα μερικά «μεταχειρισμένα» αντίτυπα των έργων του Βακαλόπουλου συνέβη η ίδια εξάντλησις εν μία νυκτί. [Κυριολεκτικά, η υποφαινόμενη πρόλαβε μόνο τους Πτυχιούχους].

Καταλαβαίνω, είναι δύσκολο να παραδεχτούμε δημοσίως πως αγοράσαμε ένα βιβλίο επειδή είδαμε μέσα σε μια χρονιά 35 stories με το εξώφυλλό του. Επειδή είδαμε να αγγίζει την καρδιά κάποιων αναγνωστών με μια πιο βροντερή φωνή (ή πιο καλοντυμένα μπούτια) και θελήσαμε να νιώσουμε το ίδιο άγγιγμα, είτε ιδιωτικά, είτε με στόχο να ανοίξουμε κι εμείς το στόμα μας να πούμε ΚΙ ΕΓΩ!, κακό δεν είναι, αυτό κρατήστε, κακό δεν είναι. Όταν υπόσχεσαι στο μυαλό πως μπορεί να ζήσει μια μοναδική αναγνωστική εμπειρία, δεν θα δει πού κάθεται το βιβλίο, αν είναι σε γκισέ θεάτρου ή σε μια πολύχρωμη φούστα.

Ξεχνάμε λοιπόν και τον αρχετυπικό ρόλο του βιβλιοπώλη, που σε πείθει επειδή έχει διαβάσει το βιβλίο, το έχει βιώσει, του έχει μιλήσει, κι εκείνος απαντά διαδίδοντας με ό,τι μέσο έχει, και το μέσο του είναι ο χώρος του, το βιβλιοπωλείο του. Προς τι λοιπόν η όχλησίς μας όταν ο βιβλιοπώλης δεν έχει ούτε βιβλιοπωλείο ούτε κέρδος αλλά γίνεται τηλεβόας ενός δικού του μηνύματος προς εμάς, για να πλεύσουμε κι εμείς προς τη Γραμμή του Ορίζοντος, εκεί που οι βιβλιοφιλικές μας εμπειρίες γίνονται θάλαμος / θάλασσα αγάπης για τα αγαπημένα μας χωρία, τις αγαπημένες μας σελίδες που ιδανικά θα θέλαμε να τις βάλουμε στάμπα, να τις ράψουμε πάνω στις καρδιές όλων; Τη στιγμή που κάποιοι από εμάς αυτολογοκρινόμαστε όταν μιλάμε για αγαπημένα μας βιβλία και τεχνηέντως προσπερνάμε ανάλογες ερωτήσεις σε ραντεβού, γιατί ποιος να καταλάβει την επίδραση, ποιος να καταλάβει ότι ο τίτλος του βιβλίου δεν είναι απλά τίτλος, είναι κεφάλαιο ζωής που δεν έχει κλείσει, που ξεκίνησε όταν το διαβάσαμε και θα κλείσει όταν κλείσουμε τα μάτια μας και λίγα δευτερόλεπτα πιο μετά, όταν ο εγκέφαλος χάσει το σήμα με την πραγματικότητα, όταν η Γραμμή του Ορίζοντος θα έχει αγγιχτεί πια;