Εσύ σε προσέχεις, τελικά;

Έχεις μάθει να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου; Μπορείς να τον συγχωρείς, παρά τα στραβοπατήματα και τις όποιες «λάθος» επιλογές; Το πρώτο βιβλίο του κλινικού ψυχολόγου Γιάννη Αθανασόπουλου με τίτλο ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ είναι γεγονός και κυκλοφορεί στις 10.10 για να σου υπενθυμίσει τι σημαίνει να αγαπάς και να αγαπιέσαι αληθινά.

Διάβασε παρακάτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

ΜΑΧΗ

Έχεις δίκιο, οι καλοί δεν κερδίζουν πάντα, μα μόνο εκείνοι θα φωτίζουν τον τόπο για να διαβαίνουν οι χαρές και οι λύπες μας παρέα. Και μπορεί το κακό να υπερτερεί στον κόσμο αυτό, μα, να θυμάσαι, το κακό δε θα μπορέσει ποτέ να κερδίσει στο τέλος, αν υπάρχει έστω και μια χαραμάδα καλού στον κόσμο.

Θα σας πω την αλήθεια. Ένιωθα πάντα διαφορετικός. Δεν άντεχα τούτο τον κόσμο μέχρι να τον καταλάβω βαθιά μέσα μου…

Ο τρόπος που οι άνθρωποι επικοινωνούσαν, οι τυπικότητες, το πλάνο, ο προσεκτικός σχεδιασμός της καθημερινότητας, ο ρόλος της δουλειάς, η βήμα βήμα πορεία προς την αυτοβελτίωση, οι στόχοι, η επιτυχία. Αχ! Η επιτυχία…

Μετά, οι ανθρώπινες σχέσεις, χαμένες, εξουσιαστικές, άχρωμες, γεμάτες βιασύνη, βία, υποτίμηση και μασκάρεμα. Όλοι έψαχναν ανθρώπους, και ανθρώπους δεν έβρισκαν. Και φώναζαν και φώναζαν… Όλα πάντοτε μου φάνταζαν αστεία και συνάμα τρομακτικά. Δεν πίστευα ότι ο σκοπός ήταν αυτός ο άβολος ψεύτης. Ένιωθα ότι όλοι είμαστε μουδιασμένοι μέσα στο χάος αυτού του μικρόκοσμου, ζαλισμένοι από τον εγωισμό μας. Αντιλαμβανόμουν ότι κάτι πήγαινε λάθος, αλλά δεν μπορούσα να περιγράψω τι ακριβώς. Απλώς το ένιωθα βαθιά στο πετσί μου. Ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά. Μπορεί να ήταν και η προφητεία για τη ζωή που με περίμενε, ποιος ξέρει;

Πάντοτε παρατηρούσα τους ανθρώπους, πώς πάλευαν να επιβιώσουν, πώς μιλούσαν ο ένας για τον άλλο, πόσο έντονοι και εγωσύντονοι ήταν για όλα, πάντα. Ό,τι κι αν έκαναν, τον φόβο, την ενοχή και τον πόνο τους έβλεπα εγώ. Τόσες πίκρες, αγωνίες, τρεξίματα, πέρα δώθε, λες και τους είχαν πάρει την ψυχή ήταν όλοι. Λαχανιασμένοι και τρομοκρατημένοι. Κι αν κάποια στιγμή έλεγαν να χαμογελάσουν, ακόμη και τα χαμόγελα ήταν γρήγορα και ρομποτικά. Κι όταν έλεγαν να πικραθούν, ακόμη και οι λύπες ήταν αυτοκαταστροφικές και δραματικές. Κανένας δεν ενδιαφερόταν για τίποτα και όλοι ενδιαφέρονταν για όλα. Η παρτάρα μας. Το σινάφι μας. Η γνώμη μας.

Ο μικρόκοσμός μας. Αυτός που μας κατάπιε. Και όλα τ’ άλλα οδηγούσαν σε πόλεμο.

Κι εκεί το δικό μου καταφύγιο ήταν δύο λέξεις που τις ήξερα τόσο καλά, πραγματικό βίωμά μου. Δύο λέξεις που με γύριζαν στον δικό μου πυρήνα.

«Να προσέχεις!»

Ωστόσο, σε αυτή τη μάχη βρισκόμαστε πάντα, ανάμεσα στα δίπολα της ψυχής μας. Όλα μέσα μας, αφού είμαστε κομμάτια τους. Το ένα ορίζει το άλλο.
Αγάπη και φόβος.
Καλό και κακό.
Θεός και διάβολος.
Φως και σκοτάδι.

Ό,τι κι αν πράξουμε, όσο κι αν το μασκαρέψουμε, όσο κι αν πούμε «εμένα δε με νοιάζουν οι άλλοι», όλα τα κάνουμε για να μας αποδεχτούν και να μας πουν ότι αξίζουμε, ότι είμαστε επαρκείς, ότι τα καταφέραμε. Να βιώσουμε μια στιγμή αρκετοσύνης, ησυχίας, γαλήνης.

Είναι βαθιά η ανάγκη μας να συνδεθούμε, και πάντα αυτό ζητούσαμε οι άνθρωποι. Να καθρεφτίσουμε τον εαυτό μας στα μάτια των άλλων. Να πούμε: «Τα κατάφερα, είδες; Πες μου! Είμαι εντάξει;» σαν ένα μικρό παιδί. Και δεν πειράζει, γιατί αυτό είμαστε. Στις κοινές μας πορείες θέλουμε να μας αγαπήσουν, να μας πουν ότι είναι όλα καλά και αξίζουμε.

Κι αυτός ο κοινός μας τόπος ξεθώριασε, γιατί ήρθε να τον νικήσει ο φόβος που έχουμε βιώσει απ’ όλες τις δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας.

Το βιβλίο ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ του Γιάννη Αθανασόπουλου κυκλοφορεί στις 10.10.