Ο Μάριος Μάζαρης, δηλαδή εγώ, θεωρεί αστείο να μιλάει για τον εαυτό του. Ή, τουλάχιστον, ανώφελο. Γιατί ο καθένας μας είναι ένα σύνολο από ζωγραφιές που ανακαλύπτει συνεχώς στις τσέπες του. Γεννήθηκα και μεγαλώνω στον Πειραιά, σε μια διαρκή προσπάθεια να σερφάρω στα νερά της παιδικής ηλικίας. Κάποτε ήθελα να γίνω αστροναύτης, αλλά απέκτησα μυωπία, οι οθόνες κέρδισαν, και το Διάστημα δεν μπορούσε να περιμένει. Μεγαλώνοντας, προσπαθώ να φέρνω κοντά ανθρώπους, και να μαθαίνουμε τη ζωή προτού τη μοιραστούμε στο διαδίκτυο. Δουλεύω σε δημοτικά σχολεία από το 2006, θεωρώ την αγάπη την ύψιστη πολιτική πράξη και προσπαθώ διαρκώς να είμαι ο δάσκαλος που δεν είχα ποτέ. Αν έπρεπε να διαλέξω μια φράση που να με χαρακτηρίζει θα ήταν: «Μην αφήνεις το χειροποίητο να σ’ το παίρνουν από τα χέρια». Γιατί όλα όσα μπορούμε ή δεν μπορούμε είναι ένα βιογραφικό γεμάτο ΜΑZI που φτιάχνουμε χειροποίητα, όταν όλοι αναζητούν τη σημασία της λέξης.