ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΟΙΧΕΙΑΣ

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ



Κατηγορία : Λογοτεχνία
Θεματική κατηγορία : Κοινωνικό
Σειρά : Ελληνική λογοτεχνία
Ημ. Έκδοσης : 19/10/2009
Σελίδες : 488
Ηλικία : 18+
Χιλιάδα Κυκλ.: 18η
Ανατύπωση : 11η
ISBN:978-960-453-556-9
ISBN Ebook: 978-960-496-180-1
Σχήμα: 14 x 21 cm
Βιβλιοδεσία : ΧΑΡΤΟΔΕΤΟ
Μορφή ebook : ePUB
,
,
Εικονογράφος : ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ

Λίγα λόγια

Αγαπάμε τελικά τα πρόσωπα ή μόνο τον έρωτα αγαπάμε; Αγαπάμε αυτό που μας δίνουν ή αυτό που περιμένουμε να μας δώσουν; Τη μορφή τους πόσο αγαπάμε και πόσο τη μεταμόρφωση που σχολαστικά τούς επεξεργαζόμαστε; Κι αυτό που περιμένουμε πόσο αντέχει να ελπίζει; Αντέχει! Κι εγώ δεν ξέρω αν είναι ευλογία ή κατάρα η αντοχή τούτη. Κι εγώ δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ, η ειρήνη ή η αγωνία της ψυχής μας.

περισσότερα

Δείτε video για το βιβλίο

  • ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΟΙΧΕΙΑΣ (Ρ/Φ SPOT 30'')

Δημοσιεύματα & συνεντεύξεις

9 γνώμες αναγνωστών και κριτικών

  • photo iliosselini


                        31/05/2018

    Θα έλεγα πως πρόκειται για διδακτικό βιβλίο, όσο και αν ακούγεται βαρυγδουπο - μόνο που εδώ περισσότερο επιθυμεί να προβληματίσει τον αναγνώστη...

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΙΣΣΑΚΗ


                        23/05/2018

    η κυρια Βαμβουνακη παντα με την εξαιρετικη πενα της μας ταξιδεύει και μας προβληματιζει.εξαιρετικο!!!!

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo Πόπη


                       

    Γρήγορη πλοκή! Βίωνα το κάθε συναίσθημα της ηρωίδας και το διάβασα ακατάπαυστα!

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo αθανασια


                       

    Ένιωθα ότι εγώ ζω την εμπειρία σε κάθε περίπτωση.

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo ΠΑΤΣΙΑΟΥΡΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ


                       

    Η Βαμβουνάκη για άλλη μια φορά εξαιρετική στο γράψιμό της!

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo Αθηνά


                       

    Πριν συγχαρώ την κυρία Βαμβουνάκη, θέλω να εκφράσω κάποιες διαφωνίες μου: δεν αρκεί να αγαπάμε τον έρωτα ή τα πρόσωπα, αλλά πάνω απ’ όλα τον εαυτό μας, γι' αυτό που είμαστε εμείς όταν είμαστε μαζί τους... Και οι 3 γυναίκες των τριών αυτών ιστοριών με προβλημάτισαν πολύ... Η Άννα που "χρησιμοποίησε" τον έρωτα για να βγει από το καβούκι της, η Λήδα που ζύγισε τον έρωτα με την αγάπη και η ζυγαριά έγειρε προς το δεύτερο, η Ντούλια που ήθελε να ζήσει τον έρωτα με κάθε κόστος... Το σίγουρο πάντως είναι τελικά ότι ο έρωτας είναι συνώνυμος με τον πόλεμο!

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ ΙΩΑΝΝΑ


                       

    Θαυμάσιο!

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo Maria Psanis


                       

    Η Άννα που δεν της αρέσει να μετακομίζει, αλλά ασυνείδητα και συνειδητά τακτικά μετακομίζει με την σκέψη, τη φαντασία και την ψυχή της. Πόσο μπορεί να ξέρει τον εαυτό της αυτή η κοπέλα που παντρεύτηκε τελειώνοντας το γυμνάσιο; Όταν αφηνόμαστε και γινόμαστε σαν ένα «ρόλοι καλοκουρδισμένοι όπως πρέπει», γάμο, παιδιά, σπρώχνουμε στην άκρη το «Εγώ» μας και παραδινόμαστε στο χρέος κα την ευθύνη, πνίγοντας όλες τις επιθυμίες μας μέσα στον «δεν πρέπει». Ξανά η κυρία Βαμβουνάκη απλόχερα ζυμώνει την πραγματικότητα με το όνειρο, την καθημερινότητα με την ελπίδα, την ευθύνη με την ελευθερία. Ξανά μας κάνει να δούμε τον άνθρωπο όταν δραπετεύει από τα προβλήματα της εφηβείας χωρίς να έχει δουλέψει, δίχως να τα έχει γιατρέψει, και κρύβεται πίσω από έναν σύντροφο. Αλλά, όσο και να τρέχουμε μακριά από αυτά που φοβόμαστε, αυτά γίνονται πιο μεγάλα, πιο σπουδαία, πιο δυναμικά και από τον ίδιο τον εαυτό μας. Είναι η Άννα που μπερδεύει την τάξη μέσα της, ή, λόγω φόβου, η τάξη μπερδεύει την Άννα; Είναι η σιγουριά που μας ηρεμεί ή η αγάπη; Είναι ο έρωτας που μας τρελαίνει, ή αυτά που υπάρχουν στο υποσυνείδητό μας, τα παιδικά τραύματα, που αρρωσταίνουν τον έρωτα και συνεχώς κάνουμε λάθος επιλογές; Ακόμα και τα «φαρδιά ρούχα» που της αρέσει να φοράει, και η «διάθεσή της που ανεβοκατεβαίνουμε σκάλες», αφήνουν στη σκέψη μου πως τα φαινόμενα ξεγελούν. Τι είναι πιο τίμιο; Να μας αγαπάνε οι άλλοι για κάτι που δεν είμαστε, ή να μας απωθούν γι’ αυτό που είμαστε; Ο γάμος μας κόβει τα φτερά να επιλέξουμε, ή μας γιατρεύει από τους φόβους; Πόσα ερωτηματικά ξεχειλίσανε μέσα μου ξαναδιαβάζοντας αυτό το βιβλίο! Η κυρία Βαμβουνάκη έχει το ταλέντο να κάνει την ψυχή μας να σαλτάρει ψάχνοντας αλήθειες, ψάχνοντας φως. Είναι ένα μυθιστόρημα γλυκόπικρο, σαν το γλυκό του κουταλιού που τρώγεται αργά αργά για να γευτείς τη γλύκα του.

    Μου αρέσει!  0 Likes

  • photo Δημήτρης Νίκου


                       

    Χαίρομαι πάρα πολύ που επανεκδόθηκαν οι πολύ όμορφες αυτές ιστορίες της κ.Βαμβουνάκη - ειδικά ο Πιανίστας και ο Θάνατος είναι από τις εξαιρετικά αγαπημένες μου - φροντισμένες όπως τους αξίζει σε έναν όμορφο τόμο. Αξίζει να τις γνωρίσει και να τις αγαπήσει ακόμα περισσότερος κόσμος.

    Μου αρέσει!  0 Likes

Επόμενες γνώμες >>

Πείτε μας τη γνώμη σας

Ευχαριστούμε για την κριτική σας! Η γνώμη σας είναι πολύ σημαντική για εμάς, τους συγγραφείς και τους αναγνώστες μας.
Όροι χρήσης

Βαθμολογήστε το

Ψευδώνυμο

 Αφήστε το κενό για να εμφανιστεί το αληθινό σας όνομα.

Γράψτε τη γνώμη σας

ΑΠΟΔΟΧΗ

Στο psichogios.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την καλύτερη εμπειρία πλοήγησης. Θέλω να μάθω περισσότερα